از علی تا به علی فاصله یک آئینه است؟
احسان سلطانی
مدت هاست که حامیان رهبری در راستای پدید آوردن شرایطی که نتوان عملکرد ولی فقیه را مطابق قول صریح آیت الله خمینی مبنی بر اینکه «هر افرادی از افراد ملت حق دارد که مستقیما در برابر سایرین زمامدار مسلمین را استیضاح کند و او باید جواب قانع کننده دهد در غیر اینصورت اگر بر خلاف وظایف اسلامی خود عمل کرده باشد خود به خود از مقام زمامداری معزول است.صحیفه نور ج ۴ ص ۱۹0» نقد نمود با استفاده از تعابیری چون نائب بر حق امام زمان،ولایتش ولایت حیدر است،از علی تا به علی فاصله یک آئینه است؛؛این علی از نجف و آن علی از خامنه است ،سید خراسانی که پرچم را به دست امام زمان خواهد داد ، قصد دارند حکومت ایشان را همتراز با حکومت امام علی(ع)نمایند و انتقاد از وی را تقریبا محال و غیر قابل تصور کنند در صورتی که حتی در حکومت علی (ع) نیز ایشان خود را پاسخگوی مردم می دانستند.
در این نوشتار به برخی از شیوه های حکومت امیرالمومنین (ع) خواهیم پرداخت تا مشخص گردد چقدر بین این حکومت به اصطلاح اسلامی امروز با حکومت علی (ع) فاصله است.
بر حذر داشتن از عیب جویی و تحقیق و تجسس در امور خصوصی مردم
در این مدت تجسس در امور شخصی و ورود به حوزه های خصوصی زندگی مردم از سوی دستگاه های امنیتی زیر نظر ولی فقیه و اطلاع وی از تمام این امور و سکوتش در قبال این موضوعات و سخن امیرالمونین علی (ع) که والیانش را از تحقيق و تجسس از اسرار پنهاني مردم برحذر مي دارد و خطاب به مالک مي فرمايد : « همچنانكه خود نمي خواهي و حاضر نيستي كه اسرارت را كسي بداند تو نيز حاضر به افشاي اسرار پنهاني مردم نباش-اصول کافی » نشان از فاصله عملکرد وی با فرمایشات علی(ع) دارد.
در همین زمینه به نقل از پیامبر(ص) که به علی(ع) توصیه میکند در امور خصوصی مردم تجسس نکنند می خوانیم :« لغزشهاي مومن را جستجو نكنيد; زيرا هر كس كه لغزشهاي مسلمانان را جستجو كند خداوند لغزشهايش را دنبال مي كند و هركس را كه خداوند لغزشهايش را دنبال كند رسوايش مي سازد گرچه در درون خانه اش باشد-اصول کافی ج2 ص 265»
از سوی دیگر در فضای کنونی شاهد موج شدید دروغ پراکنی و عیب جویی از سوی رسانه های وابسته به آقای خامنه ای همچون کیهان در راستای تخریب معترضین و منتقدان روند کنونی هستیم که در این خصوص علی(ع) به مالک در خصوص طرد عیب جویان از دستگاه حکومتی اینچنین می فرماید : « و بايد دورترين شخص نزد تو كسي باشد كه بيشتر از ديگران در پي عيبجويي مردم است ; زيرا به طور مسلم در تمام مردم عيبهايي است و زمامدار در خطاپوشي سزاوارتر از ديگران است . پس نسبت به عيبهايي كه بر تو پوشيده است كنجكاوي مكن . وظيفه تو فقط تطهير چيزهايي است كه آشكار مي گردند; خدا بر آنچه از تو پنهان است حكم خواهد كرد (و در روز جرا نسبت به گناهان پوشيده مردم رسيدگي خواهد شد). پس تا آنجا كه مي تواني عيبهاي مردم را بپوشان ; خدا نيز خطاهاي تو را كه نمي خواهي ديگران بدانند مي پوشاند و عیب جویان را از خود دور کن». لذا استفاده از افراد بسیار زیادی چون حسین شریعتمداری جهت تخریب مخالفین (البته نه بیان عیوب حقیقی مخالفین بلکه دروغ پراکنی و عیب سازی) از سوی رهبری کاملا با فرمایشات امیرالمومنین علی (ع) در تضاد است.
احترام به حقوق مدنی اقلیتها
مصادیق فراوانی از عدم احترام به حقوق اقلیت های قومی و مذهبی از سوی حکومت فعلی وجود دارد که می توان به صورت نمونه به انتقادات مولوی عبدالحمید خطاب به آقای خامنه ای اشاره نمود و به گستردگی آن پی برد.نکته قابل توجه اینجاست که در حکومت امیرالمونین علی (ع) موارد مختلفی وجود دارد که حتی ایشان به رعایت حقوق آنها که دینی غیر از اسلام داشته اند نیز تاکیدات فراوانی نموده است چه برسد به برادران دینی ،در همین راستا، التزام به رعایت حقوق مدنی اقلیتها و اهتمام به حفظ حقوق اجتماعی آنان تا آن حد در دیدگاه امام مسئولیتآور بود که امام با شنیدن تعدی عمال معاویه به خطوط مرزی قلمرو حکومتش فریاد برآورد که گفته میشود مهاجمان و دژخیمان به مردم حملهور شده و احیاناً به زنان مسلمان و زنان همپیمان متعرض شدهاند. نمونه های مختلفی را سراغ داریم که ماموران حکومت فعلی بر اقلیت ها حمله ور شده اند و یا چنان شرایط اجتماعی را بر آنان تنگ نموده اند که کمتر فردی از اقلیت های قومی و مذهبی را می توان یافت که از شیوه برخورد حکومت نسبت به خود رضایت داشته باشند.
مورد اشاره ما در این مبحث رویکرد حاکمیت نسبت به برادران دینی خودمان است که اشتراکات فراوانی با یکدیگر داریم لذا در جریان گم شدن زره امام علی(ع) و شیوه دادخواهی آن حضرت از یک مسیحی که حامل آن زره بوده و چگونگی دادرسی در حضور محکمه و قاضی، نکات بسیار مهمی در زمینه حمایت از حقوق مدنی اقلیتها را در بر دارد که میتوان دو نکته آن را بیش از هر چیز مورد توجه قرار داد
الف - قاضی به هنگام رسیدگی نام امام را با تجلیل بر زبان آورد و خصم را بهطور عادی نام برد و این تبعیض مورد اعتراض امام قرار گرفت که مسیحی بودن متهم نمیتواند دلیل مشروعیت تبعیض در نگاه و کلام قاضی باشد
ب - هنگامی که قاضی از مدعی (امام) مطالبه دلیل و شاهد نمود و امام، شاهدی به دادگاه ارائه ننموده، قاضی بیدرنگ به نفع متهم (مسیحی) رأی صادر نمود و امام را ذیحق نشمرد.
اینکه امیرالمومنین با آن رفعت جایگاه در مقابل فردی اینگونه متواضعانه رفتار می نماید را با رفتار زیردستان رهبری در قبال اولیه ترین حقوق اقلیت های قومی و مذهبی در نظر بگیرید از جمله ممنوع الخروج نمودن عده ای از علمای سنی از کشور و جلوگیری از خروج آنها ،آنگاه مشاهده می نماییم که تا چه میزان میان این حکومت و حکومت عدل امام علی (ع) فاصله وجود داشته است.سوالاتی از حامیان رهبری که این حکومت را همتراز با حکومت امیرالمومنین علی (ع) می دانند و می گویند «ولایتش ،ولایت حیدر است» به وجود می آید و آن اینکه کدام عملکرد این حکومت باعث شده است که از این اوصاف استفاده نمایند.به واقع از علی تا به علی فاصله یک آئینه است؟ کدام عملکرد ایشان به عنوان یک رهبر شیعی به طور مثال در برخورد با منتقدان خود برگرفته از سنت و شیوه حکومت امام علی (ع) است که سبب شده وی را همتراز به ایشان قرار دهند؟ آیا نخوانده اند که پیامبر (ص) فرمود :«رهبرى و امامت، شايسته و سزاوار كسى نيست مگر اينكه از سه خصلت برخوردار باشد، تقوا و نيروى درونى كه او را از گناهان باز دارد، بردبارى و حلمى كه به سبب آن غضبش در اختيارش باشد و رهبرى نيكو و پسنديده بر مردم به طورى كه مانند پدرى مهربان براى آنها باشد» رهبری که نمی تواند خشم و غضب خود را کنترل نماید و صراحتا منتقدان خود را میکروب می خواند چگونه می تواند با علی (ع) در یک ردیف قرار گیرد؟
حامیان رهبری از به کار بردن این تعابیر قصدی جز این ندارند که انتقاد از وی را تقریبا محال و غیر قابل تصور نمایند.اما مطابق قانون رهبر باید پاسخگوی رفتار و عملکرد خود باشد و برای به کار بردن این تعابیر هیچ اعتباری غیر از بدعت و کفر نمی توان قائل بود.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر